Root and Route

Will the route of Koda's loot be dealt with?

Madhu Koda's political career may be in rout but neither the root of the evil nor the route of the loot has been dealt with.

It may be a tenet of law that Koda is innocent until his guilt is proved beyond reasonable doubt but he already stands condemned in the court of public opinion. So much so that the despondent former chief minister of Jharkhand has already told his followers that he is nominating his wife, Geeta Biruli Koda, from Jagannathpur. (Polling starts for a fresh Jharkhand Vidhan Sabha on November 25.)

But I would like to invite the reader to set aside the blaring headlines about the Rs 4,000 crore (Rs 40 billion) worth of assets allegedly accumulated by Madhu Koda, and instead turn the spotlight on the 'root' and the 'route' I wrote of above.

The 'root' I refer to is the question of how Madhu Koda came into possession of all that money. People are now talking about officers who paid money to get money for transfers. That is possible but is it really the whole story?

Jharkhand is a poor state but it possesses a wealth of mineral resources. It would be rational to assume that there are a lot of barons in the background who would be willing to open their purses in exchange for concessions. And it is this -- the willingness, even the eagerness -- of a section of businessmen to offer inducements that is at the root of the Koda scandal. And so, obviously, nobody wants even to talk about it much less take action to stop the rot.

If Rs 4,000 crore was accepted by Madhu Koda and his associates, then, it is logical to assume that some people expected to make ten times that amount by way of profit. (I speak of 10 per cent but that may well be a conservative estimate; the money could be as little as one per cent of the potential windfall.) But have you heard of anyone speculating as to the identity of the individuals or entities that paid that obscene sum of money to the former chief minister?

Let us now come to the 'route' that I spoke of. The fact is that most of us would be completely flabbergasted if presented with such an obscene sum of cold hard cash. Barring television and the movies I have never actually seen even one crore rupees in one place.

Madhu Koda, I suspect, was as at as much of a loss when it came to actually handling vast sums. He is a relative newcomer to politics, found himself in a chief minister's chair despite being an independent MLA, and had people thrusting money in trade for his signature.

When did Madhu Koda realise that there are time-tested routes for channelling money, and who introduced him to them? There is a vast network that grew up in the 'Licence-Permit-Quota Raj' to route black money into profitable avenues. Nobody wants to talk about them because there is little or no evidence that can stand up in a court of law yet everybody suspects it is true.

How many Indians have even heard of Liberia, in which nation Madhu Koda reputedly spent almost two million dollars to acquire a coal mine? Which continent is it in, and is it landlocked or does it have a sea coast? There was someone out there who was prepared to tell Madhu Koda that Liberia presented a great opportunity. Who was it?

There is talk of purchases of property in other nations too. Let us be honest, what does the average Indian know about the thicket of regulations about foreign investments in, say, Thailand? Or in South Africa?

If there were people willing to offer bribes worth crores of rupees there were definitely other people who were willing to stand behind Madhu Koda's shoulder, offering hints about investing all those rupees. Who were they? Why is nobody willing to talk about them, and in such a hurry to put all the blame on Koda?

By all accounts the tax authorities have enough on Madhu Koda to rupture his political career. (For some time anyway, it is foolish to write him off for good given the state of Indian politics!) But what difference does it make in the larger context?

India needs to increase governmental transparency and decrease ministerial discretion to prevent any more Madhu Koda episodes. But we all know that is not going to happen any time soon. There are just far too many people around with a vested interest in maintaining the status quo.

The 'root' and the 'route' alike are going to be with India for many years to come. And there is not a thing that the average citizen can do about it.

TVR Shenoy, Rediff.com, 11/11/2009

How voters are bought in a typical election in Tamil Nadu?

This article is an extract from an article that appeared in recent Thuglak magazine. The author is Murugan, Retired I.A.S; he writes about a first hand (or a second hand) account of how the voters and election staff and other officials are paid money during the Thirumangalam bye election

தமிழ் நாட்டில் அரசியல் நடவடிக்கைகளும், ஆட்சி முறையும் தியாகம், தூய்மை, நேர்மை, பொது நன்மை எனும் சீரிய அடிப்படைகளில் இருந்து விலகி விட்டன. சுயநலம், ஊழல், பணம் சேர்த்து செட்டிலாகி விடுவது, சட்டத்தை வளைத்து எந்தக் காரியத்தையும் செய்து விட முடியும் என்ற நிலைக்கு இவை தள்ளப்பட்டு விட்டன. இதைச் சமீபகாலத் தேர்தல் முடிவுகளும், அதையொட்டிய அரசியல் நிகழ்ச்சிகளும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. அரசு அலுவலர்களும், அரசியல்வாதிகளும் நடந்துகொள்ளும் விதமும் இதையே நிரூபிக்கின்றன.

பணம் தண்ணீராகச் செலவு செய்யப்பட்டு, இடைத்தேர்தலில் ஆளும் தி.மு.க. வெற்றி பெற்றதை, மற்ற கட்சியினரும், அரசியல் நோக்கர்களும் கவனிக்க ஆரம்பித்தது, திருமங்கலம் இடைத்தேர்தலில்தான். அங்கே, இடைத்தேர்தல் வேலை முனிசிபாலிடி மற்றும் பஞ்சாயத்து வார்டுகள் சகிதம் கட்சிக்காரர்களுக்கு கனகச்சிதமாகப் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு வார்டுக்கும் ஒரு அமைச்சர் அல்லது மாவட்டச் செயலாளர் தலைமையேற்றனர். 100 வாக்காளர்களைக் கவனிக்கும் பொறுப்பு, ஒரு கட்சித் தொண்டர் வசம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இந்த வேலையில் கலந்து கொண்ட பலரும், அங்கே நடந்த விஷயங்களை ஒளிவுமறைவு இல்லாமல் பேசி வருகிறார்கள்.

எப்படித் தேர்தலில் பணம் விளையாடியது என்பதை என்னிடம் விவரித்தார் ஒரு ஆளும் கட்சித் தலைவர். திருமங்கலத்தில் ஒரு வார்டு கமிட்டியின் உறுப்பினர் இரண்டுபுறமும் வீடுகள் உள்ள நீளமான குறுகிய ஒரு தெருவில் ஒரு முனையில் ஆரம்பித்து, ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் சென்று, ஒரு ஓட்டிற்கு 500 ரூபாய் என்ற கணக்கில் குடும்பத்தாரிடம் வழங்கி, தங்கள் வாக்காளருக்கு ஓட்டளிக்குமாறு கேட்டுக் கொள்வார்களாம். இவ்வேலையைச் செய்வதற்கு முன்னரே வாக்காளர் பட்டியலை வைத்து, லோக்கல் கட்சியினர் தெருவில் உள்ள கட்சிக்காரர்கள் மூலமாக, ஒவ்வொரு வீட்டிலும் உள்ள ஓட்டர்களின் எண்ணிக்கை விவரங்களைச் சரிபார்த்து, பணத்தைக் கவர்களில் வைத்துத் தயார் செய்துள்ளனர்.
இதுபோல், வாக்காளர்களைச் சந்தித்துப் பணம் கொடுக்க ஆளும் கட்சியினர் வருவார்கள் எனும் தகவல் முன்கூட்டியே அறிவிக்கப்பட்டு, அவர்களை எதிர்பார்த்து ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஓட்டர்கள் தயாராக இருந்திருக்கின்றனர். ஒரு தெருவில் இதுபோல் பணம் பட்டுவாடா சுமூகமான முறையில் நடந்து கொண்டிருக்கையில், ஆளும் கட்சியின் குழுவில் இருந்த அந்த வார்டு கௌன்ஸிலர் மற்ற தலைவர்களிடம் தயக்கத்துடன் தூரத்தில் இருந்த ஒரு வீட்டை சுட்டிக்காட்டி, அந்த வீடு அ.தி.மு.க.வின் லோக்கல் தலைவர் ஒருவரின் வீடு எனவும், அவர்தான் தன்னை எதிர்த்து அந்த வார்டு எலெக்ஷனில் போட்டியிட்டுத் தோற்றவர் எனவும் கூறியுள்ளார்.
அந்த வீட்டின் முகப்புச் சுவரில் இரட்டைஇலை சின்னம் சிமென்டில் அமைக்கப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்து எல்லோரும் தயங்கியுள்ளனர். வார்டு பிரச்சாரத்தில், மற்ற ஊர்களில் இருந்து வந்த தி.மு.க. உறுப்பினர்களும் உண்டு என்பதால், எப்படி அந்த வீட்டிற்கு அருகிலும், அந்த வீட்டிலும் பணத்தைப் பட்டுவாடா செய்வது என்று விவாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
போதாக்குறைக்கு அந்த வீட்டின் சொந்தக்காரரான, அ.தி.மு.க. வேட்பாளராக கௌன்சிலர் எலெக்ஷனில் போட்டியிட்டவர், வீட்டின் முன் குடும்பத்தாருடன் நின்று கொண்டு தி.மு.க.வின் ‘பிரச்சாரத்தை’க் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.
நிலைமையைச் சமாளிக்க, அவரது வீட்டிற்குப் போக வேண்டியதில்லை என்ற முடிவை ஆளும் கட்சியின் பிரச்சாரக் குழு எடுத்திருக்கிறது. ஆனால், அருகிலுள்ள வீட்டிற்குச் சென்று கவர் கொடுத்து விட்டு வந்து பார்த்தபோது, அ.தி.மு.க. புள்ளி அவர் வீட்டின் வாசலில் இல்லை. அவரது மனைவி ஆளும் கட்சியினரைப் பார்த்து, ‘எங்கள் வீட்டிற்கு வருவீர்களா இல்லையா?’ என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டிருக்கிறார். இவர்கள் தயங்கிக் கொண்டே முன்னேறி, ‘நீங்கள் எதிர்க் கட்சியைச் சார்ந்த குடும்பம். எங்களிடம் கவர் வாங்குவீர்களா?’ என்று ஒருவர் கேட்க, ‘எல்லோரையும் போல நாங்களும் பெற்றுக் கொள்வோம்’ என்று அந்த அம்மையார் கூறியுள்ளார்.

எல்லோருமே ஆச்சரியப்பட, வெளி மாவட்டத்திலிருந்து வந்த தி.மு.க. தலைவர் அந்த வீட்டிற்கான கவருடன் உள்ளே நுழைந்து, அ.தி.மு.க. புள்ளியின் மனைவியிடம் கவரைக் கொடுத்திருக்கிறார். ‘எங்களுக்கு ஓட்டுப் போடுவீர்களா?’ என்று கேட்டவரிடம், ‘நாங்கள் மிகவும் நாணயமானவர்கள். கைநீட்டி பணம் வாங்கிய பின் நிச்சயம் மாற மாட்டோம்’ என்று கூறியிருக்கிறார் அப்பெண்மணி.
இதைப் போலவே மிகவும் கண்ணியமான வியாபாரம், அரசு வேலை, தனியார் கம்பெனிகளில் வேலை... என்றிருந்த பலரிடமும் பேசிப் பார்த்ததில், பெருவாரியான மக்கள் பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு வாக்களித்தது தெரிய வந்தது.
இதுபோக அரசு அலுவலர்கள், போலீஸார், மற்றும் கீழ்மட்ட தேர்தல் அதிகாரிகள் ஆகியோர் தங்கள் முழு ஒத்துழைப்பையும் ஆளும் கட்சிக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். நடுநிலைமை வகிக்க வேண்டும், நியாயமாக நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று யாராவது ஒரு தேர்தல் அதிகாரி விரும்பினால், அவர் தவறு செய்யாமல் ஒதுங்கிக் கொள்ளலாமே தவிர, தடுத்து நிறுத்திக் கேள்வி கேட்டிருக்க முடியாது என்ற சூழ்நிலையே அங்கு நிலவியதாகப் பலரும் கூறுகிறார்கள்.
பத்திரிகையில் வந்த செய்திகளின்படி, பல தேர்தல் ஊழியர்கள், ஒவ்வொரு வாக்குச் சாவடியிலும், தேர்தல் விதிமுறைகளின்படி ஓட்டர்களின் கையெழுத்து மற்றும் எந்த அடையாள அட்டையைக் காட்டி ஓட்டளித்தார்கள் என்பதை ஃபார்ம் 17-ஏ எனும் படிவத்தில் பூர்த்தி செய்யவில்லை. அதாவது தேர்தல் நடத்தும் விதிமுறைகளில் மிகவும் தெளிவாகச் சொல்லியபடி, ஓட்டர் லிஸ்ட்டில் பெயர் இருக்கும் ஒருவர், ‘எபிக்’ எனப்படும் தேர்தல் ஆணையம் வழங்கிய அடையாள அட்டையைக் கொண்டு வர வேண்டும். அல்லது அனுமதிக்கப்பட்ட அடையாளம் காட்டும் பாஸ்போர்ட், டிரைவிங் லைசென்ஸ், பான் கார்டு போன்ற ஏதேனும் ஒரு தாக்கீதைச் சமர்ப்பித்தால்தான் ஓட்டளிக்க முடியும். எவையெல்லாம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அடையாள தாக்கீதுகள் எனும் லிஸ்ட்டில் ரேஷன் கார்டுகள் கிடையாது. காரணம், நிறைய போலி ரேஷன் கார்டுகள் உலவுகின்றன.
ஆனால், கள்ள ஓட்டுப் போடுவதற்கு ரேஷன் கார்டுகளை ஐ.டி.யாக உபயோகித்தால், அவர்களின் கையெழுத்தை ஃபார்ம் 17-ஏ-வில் பெறாமல்தான் செய்ய முடியும். எனவே, இதுபோல் நிறைய ஓட்டுச் சாவடிகளில் நடக்கக் காரணமாயிருந்தவர்கள் யார் என்று விசாரிக்கப்பட்டதாம். பகுதி அதிகாரிகள், ஜோனல் ஆஃபீஸர்ஸ் என 10 முதல் 15 பூத்துகளுக்கு ஒருவர், தேர்தல் நேரத்தில் நியமிக்கப்பட்டு, தேர்தல் நாளன்று ஒவ்வொரு ஓட்டுச் சாவடியிலும் சரியான விதிமுறைகளின்படி எல்லாம் நடக்கிறதா என்பதைக் கண்காணிக்கும் அதிகாரம் உடையவர்கள்தான் இதற்குக் காரணம் என்று தெரிய வந்துள்ளது. அவர்கள் மாவட்ட ஆட்சித் தலைவரின் கீழ் வேலை செய்யும் துணை தாசில்தார் அந்தஸ்தில் உள்ள அதிகாரிகள். ஓட்டுச் சாவடியின் அதிகாரிகளிடம், ரேஷன் கார்டை வைத்து கொண்டு ஓட்டளிக்க அனுமதிக்கலாம் என்று இவர்கள் உத்திரவிட்டதாகப் புகார்கள் வந்தன.
மாநில தேர்தல் அதிகாரி நரேஷ் குப்தா, திருமங்கலம் இடைத்தேர்தல் முடிந்தவுடன், 17-ஏ படிவத்தைப் பூர்த்தி செய்து சமர்ப்பிக்காத ஓட்டு சாவடிகளுக்கு பொறுப்பான பகுதி அதிகாரிகளுக்கு, குற்றச்சாட்டு குறிப்பாணை ஏற்படுத்தி, நடவடிக்கை தொடர கலெக்டருக்கு உத்திரவிட்டார். அதன்படி நடவடிக்கைக்கு உள்ளான வருவாய்த்துறை துணை தாசில்தார்களுக்காக மதுரை மாவட்ட அரசு ஊழியர்கள் போராட்டம் நடத்தினார்கள். எல்லா தேர்தல் பகுதி அதிகாரிகளும் ஒரே மாதிரி பதிலை அளித்து, தொழிலாளர் சங்கம்போல் ஒற்றுமையாக இவ்விஷயத்தை எதிர்ப்போம் என்ற வகையில் நடந்துள்ளார்கள். காரணம், இவை எல்லாவற்றிற்கும் ஆளும் கட்சியின் ஆதரவு உண்டு என்று அரசு அதிகாரிகள் நினைப்பதுதான்.
இதைவிட வருந்தத்தக்க அம்சம், ஓட்டுச் சாவடியில் வேலையில் இருந்த அரசு ஊழியர்கள் பலரும் பணம் வாங்கிக் கொண்டார்கள் எனும் பரவலான குற்றச்சாட்டு. ஆளும் கட்சிக்கும், அரசு ஊழியர்களுக்கும் எதிராகத் தேர்தலை கண்காணிக்க எதிர்க் கட்சியினர் ஓட்டுச் சாவடிக்கு அனுப்பும் கட்சியின் தேர்தல் ஏஜென்ட்கள் பலர் பணம் பெற்றுக் கொண்டு, கள்ள ஓட்டுக்களைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தனர்.

இதுபோல் கீழ்நிலை அரசு ஊழியர்கள், மாற்றுக் கட்சியின் ஏஜென்ட்கள், வாக்காளர்கள் ஆகிய முத்தரப்பினரையும் பண மழையில் குளிக்க வைத்த பின்னரும், மற்ற கட்சிகளில் தீவிரம் காட்டுபவர்களுக்கு, ஆளும் கட்சியின் அடியாட்கள் பிரச்சனைகளை உருவாக்கியது பரவலாகத் தெரிந்தது.
எந்த ஒரு புகார் எதிர்க் கட்சியினரிடமிருந்து வந்தாலும் போலீஸார் அதை உதாசீனப்படுத்தியும், ஆளும் கட்சி தரப்பில் வரும் புகார்களை உடனுக்குடன் கவனித்து நடவடிக்கை எடுப்பதும் சர்வ சாதாரணமாகியது.
ஆக, தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரையில், முதன் முதலாக ஒரு புது அரசியல் நடைமுறையை தென் தமிழ்நாட்டு தி.மு.க.வின் மதுரை தலைவர் உருவாக்கி, அதை நடைமுறைப்படுத்தி, தேர்தலில் எப்படியும் ஜெயித்துவிட முடியும் என்பதை நிரூபித்துள்ளார். அதன் அடிப்படையில் திருமங்கலம் இடைத்தேர்தல் முடிந்தபின், தமிழ்நாட்டில் நடந்த மேலும் ஐந்து இடைத்தேர்தல்களிலும், இதே நடைமுறை பின்பற்றப்பட்டுள்ளது.
இதனால் தமிழக அரசியல் ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையை அடைந்து, ஜனநாயகம் கேலிக்குரியதாகியுள்ளது. இதுபோன்ற ஒரு நிலைமை உருவாக காரணம் என்ன என்ற ஆய்வை அரசியல், ஜனநாயகம், நல்லாட்சி, மக்களின் சுபீட்சம் இவை பற்றி ஆராய்ச்சி செய்து வரும் அறிஞர்களும், அரசியல் மற்றும் சமூக நோக்கர்களும் விவாதிக்க வேண்டிய காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கிறோம்.
தமிழகத்தின் அரசியல் மற்றும் பொதுவாழ்வு என்பது நேர்மை, தொண்டு போன்ற அம்சங்களை விட்டு விலகி, சுயநலம், ஊழல் என்று தடம் புரண்டு பயணிக்க ஆரம்பித்தது 1967-க்குப் பின்னர்தான். திராவிடக் கட்சிகள் மாறிமாறி ஆட்சிக்கு வரும் போதெல்லாம் ஊழல், நேர்மையற்ற ஆட்சி என்ற புதிய உருவத்தை எடுக்கும். ஆரம்பகாலங்களில், இன்றைய ஊழல் ஆட்சியின் சிகரமாக இருக்கும் கட்சிகள், தலைவர்களுக்கு, பொதுமக்கள் தங்கள் மீதுள்ள ஊழல் குற்றச்சாட்டைப் புரிந்து கொண்டு தேர்தலில் தோற்கடித்து விடுவார்களோ என்ற பயம் இருந்தது. அது நடக்கவும் செய்தது. உதாரணமாக எம்.ஜி.ஆர். 1977-ஆம் ஆண்டு பெருவாரியான வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் தி.மு.க.வை எதிர்கொண்டு வெற்றி அடைந்ததும், ஜெயலலிதாவை 1996-ல் கருணாநிதி தோற்கடித்ததும் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளின் அடிப்படையிலேயே.
அதுமட்டுமன்றி, தமிழகத்தில் முதல்வரை எதிர்த்து, தங்கள் கருத்துக்களை, தைரியமான முறையில் எடுத்துரைத்து, பல நேரங்களில் தவறான நடவடிக்கைக்கு உடன்பட மாட்டேன் என எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும் ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரிகளும் அந்தக் காலங்களில் உண்டு. மக்கள் பெரிய அளவில் நியாயத்தையும் நேர்மையையும் விரும்பியது, காலம் செல்லச் செல்லக் குறைந்து விட்டது. பொதுவாழ்வில் நுழைந்த பலர் தவறுகள் செய்து, ஊழலில் திளைத்து, பணம் சம்பாதித்து சொகுசான வாழ்க்கையை எல்லோர் முன்னிலையிலும் கூச்சமின்றி அமைத்துக் கொள்வதைக் கண்டு, நாமும் இதுபோல் செட்டிலாக மாட்டோமா என்று சாதாரண ஜனங்களும் நினைக்கும் காலகட்டத்திற்கு நாம் வந்து விட்டோம். ஒரு அரசியல் கட்சியின் மாநிலப் பதவியில் இருந்தபோது, என்னால் இதை நேரடியாகக் காண முடிந்தது

How to blow $3 million?

I couldn't resist posting this one after reading through. Here is a story of young Callie Rogers, aged 22, a lotto winner from UK explaining how she blew her entire winnings on drugs, clothing and other worthless stuff. But according to me if you take out the millions the story, incidents and happenings of Callie's teen life are not uncommon on any teen in the US or Europe. 

The other side of Khandammal story

By S. Gurumurthy

http://www.gurumurthy.net/

Contrary to what Indians here and Christians elsewhere have been told by evangelical missionaries, media and seculars, the Kandhamal arson is not, as it has been concocted, a clash between Hindu and Christian faithfuls at all! The truth is that it is a continuation of the clashes that had started in early 1990s between the 'Kandha' tribe, who did not convert to Christianity and 'Pana' caste, most of whom had converted. Religion is the spice added to this mix.

 

Kandhas are a Scheduled Tribe [ST] and 'Panas' are a Scheduled Caste [SC]. Both are entitled to reservation benefits under the Constitution, yet, with a difference. While the ST reservation will continue even if the beneficiary becomes a Christian, the SC reservation will cease on conversion. So, when the Panas became Christians they lost their reservation rights. But, under the influence of the missionaries and secular parties, and claiming to speak the same language 'Kui' as Kandhas, they agitated for ST status. So that, despite becoming Christians, their reservation rights would continue if they got listed as ST. But, the Kandhas, who saw that their share of reservation would be cut into if the Pana demand were conceded, began resisting it. Thus, reservation is a cause of the Kandha-Pana divide, but not the only cause; dispute over land is another.

 

The Kandhas were the traditional rulers of Kandhamal and that is the reason the district bears their name. The lands at Kandhamal belonged to them by the traditional rights that go with the tribes. It was their misfortune that the Kandhas chose to remain true to their traditional faith and resisted conversion to Christianity. The Panas were fortunate as most of them became Christians accepting the allurements offered by over 360 evangelical outfits operating in Kandhamal and harvesting souls for The 'Only True Faith' and 'God' and, in the process, raking in millions and millions of dollars from global funds for the noble harvest. Besides the perks that conversion yielded, the Panas, as Christian minorities, have now the protection of the state, patronage of the media and secular parties, and above all, the powerful support of the Christian nations all over the world. The Kandhas, whose only fault was that they did not convert, have none of these. So they suffer all the limitations of the majority community under the skewed Indian Constitution that clubs the Hindus in Mumbai with the Kandhas in Khandmal! With such powerful secular forces ranged against them, the Kandhas are being further corned in two ways. One, the Panas who have become relatively better off have gradually taken over much of the lands of the Kandhas, by commerce and fraud, as the Khands see it. Two, on top of it, the Panas are also claiming the ST status to grab a share of the reservation from the Kandhas, and thanks to the secular parties' support, seem to be nearly getting it. In substance thus, it is a Khand vs Pana war over land rights and reservation. Surprisingly, in the face of the 'itch of his colleagues' to paste Hindu-Christian label on Kandhamal, Shivraj Patil, the Union Home Minister, saw the truth and 'refused to treat' the ongoing clashes 'as communal'! But, more surprisingly, only one newspaper, a financial daily, reported his view while others had blacked it out!!

 

This is not the first time that the Kandhas and the Panas are at war. In the year 1992, the war between them lasted for three months, resulting in over 20 deaths. The issue was then, as it is now, land and reservation, which was the very consequence of the conversion of the Panas to Christianity. The Panas got financial and political advantage and also gained lands that belonged to the Kandhas. But though they lost their reservation benefits in the bargain, they began reclaiming it through their demand for ST status. It needs no seer to say that it is religious conversions that sequenced into hostilities between the Kandhas disadvantaged as Hindu majority and the Panas protected as Christian minority. No major clash between the Kandhas and the Panas was reported before the missionaries entered Khandmal. The Christian population in Kandhamal which was some 2% in 1961 and 6% in 1971, rose to 27% in 2001.These numbers speak volumes without words. Yet, now the missionaries, media and the seculars shout from house tops that only after VHP and Bajrang Dal have entered the scene, there are clashes and the minorities are being butchered. In 1992 there was no VHP worth the name in Orissa; and the Bajrang Dal was not yet born. Yet bloody clashes did occur in Kandhaamal between the Khands and the Panas. This points to only the one and the only fact, namely, that it is not the VHP or the Bajrang Dal, but, the entry of global evangelism aided by unlimited global funds for harvesting the Panas to Christianity that has turned the Kandhas and the Panas hostile to each other and had led to clashes between them. Actually it was the unresisted conversions that brought the Hindu outfits into Kandhamal. Now their resistance is faulted. But what about the cause – the global evangelical conversions powered by huge global funds? Why is the entire secular establishment deafeningly silent on this.

 

And where does Swami Laksmananda fit into this theatre of Kandhas and Panas, evangelists and the seculars and why was he murdered? A vedanta scholar, his only fault was that, when the establishment had let down particularly the Khands, who refused convert, he stood by them. He did to resist what the missionaries did to convert. Namely, he ran schools, colleges, satsangs, and discourses that had become a great hit with the Kandhas and also the Panas who refused to convert. He became the biggest roadblock to the missionaries in their harvest. He was targeted by the evangelists for a long time. In December 2007 an attempt was made on him in the village of a Congress MP and a Christian convert. Again, some 24 hours before he was murdered, the Swami got a letter threatening that he would be done away with if he did not close down his work against conversion in Kandhamal. He personally lodged that letter as FIR with the police. Yet, the Swami, along with four of his disciples, was done away with the very next evening. The Kandhas reacted violently when their best hope, the Swami, was snuffed out. This was the context for the August 2008 clashes that was always waiting to happen between the Kandhas and the Panas. Yet it was no one-sided affair, as made out to be. A secular newspaper has investigated and reported that the Panas responded to Kandhas attack with gun fire and killed four which has alerted the State to the possibility of the emergence of Christian-extremist alliance in Kandhamal.

 

This the story of how Kandhamal, the backward district of Orissa, competes for global status with Bangaluru now, but for entirely different reasons. While the fortunate Bangaluru became the pride of India thanks to the twenty-year old software techies who have put the nation on the knowledge map of the world, the unfortunate Kandhamal has become the shame of India, thanks to the seculars aggregating votes and the evangelists harvesting souls, with the media turning blind eye to both and finally to truth.

Layoff's

With layoff news coming in droves, was wondering why the first thing a company talks about is layoffs rather than cutting cost. Ofcourse layoffs are the outcome of the cost cutting but by no means they are the only ones. Why not cut compensation by a suitable percentage?why not cut on bonuses?  why not cut back on advertisements and media blitz (which anyway doesnt serve much purpose beyond a point)? why not cut on political contributions? why not layoff or cutback on lobbyists and lobbying costs? why not cut back on energy cost when throughout the day the corporate buildings are lit up like christmas tree even when there is no one in the building? 2008 just ended with a 4m+ job losses and at the same time we also hear 2008 was the year when the presidential election raised record political contributions unheard of before. Isnt it ironical that this year's super bowl is raising record ad revenue (with spot tv ad rates going upto a 1mn) amidst the economic ruins!?! who are these advertisers? and whom are they trying to attract? and where is the money to buy anyway?isn't this money just going down the drain?? why not remove unnecessary top management positions? - the other day was watching Palm Pre being introduced by 2 senior level executives of the company - one Executive chairman and the other CEO; what the heck are these two guys doing in a small company like Palm and that too a loss making company which was desparately in need of capital infusion until recently???! 

Layoffs have become an acceptable solution by American society who are unduly influenced by the stupid and selfish Media and by the equity markets and are being accepted without raising questions on alternatives explored.  Layoff news are greated by the markets with a bullish trend and media welcomes it portraying as though there is no other option. Its high time the society starts questioning the ethics and morality and practices of top executives of the company when the going is not good. After all these are the same executives who landed us in the current mess! 

An article in another blog explores the same topic. Kudos to the blogger!

Mumbai Terror attack

If anybody had any doubt that the brazen Mumbai attack was waiting to happen with the deep rooted corruption (& the corrupted society as well) and inefficient administration in India, this Arun Shourie's write-up in IBN live would help them understand where we are as a Nation and the herculean task that will be needed to cleanse it (which I definitely do not hope to happen). And one of the reader's response to the article aptly summarizes the root cause - corrupt Indian society.

 

Posted by asdharia at 04:47 AM, Dec 02, 2008

TO WHOM EVER IT MAY CONCERN

What this attack is shown is not the Pakistan is behind the attacks-we already knew that, it has shown something worse. The shallowness of the Indian Heart. Our politician have made statements like "Such small incidents happen".."If it were not for Sandeep, even a dog wouldn't have looked that way".."Our home minister resigned, but when the parliament was attacked no one from BJP resigned"..what crap.
Everyone today is complaining that there is no political will, our politicians are wimps etc etc. But have we stopped to ask where these wimps came from. We ourselves have elected these creatures from amongst us. And in the next elections also WE will only elect them again. Either by running away from India (cowards like me) or by not voting at all.
If not SG it will LK. No difference. Both are insensitive, self-serving ...(don't need to repeat the rest of the adjectives)..like us. These people too are from amongst us right and we ourselves have elected them. Some think they are bad because they are illiterate, they should think again. We have MMS to represent the literate lot. Actually even if the PM wants to do something-giving him the benefit of the doubt, he will not be supported by his "allies", who are not the countries allies. He needs a majority in parliament to even breath, right. You think people like Mulayam Singh and Lallu and the entire CPI will support him? We have agents from various enemies ruling us. CPI represents China, Mulayam, Lallu and even that Karunanidhi represent Pak. Sharad Pawar represents Dawood. So their loyalties defer. There is no one who represents us. So we are dying and we will continue to die.
No amount of federal Intelligence or NSG will help us. We already had an ATS what good did they do-not to undermine Karkare's sacrifice, but I seriously think he could have avoided that had he got the intel, which he did have access to. Indian Police did not have the equipment, but GOI had provided the funds, where did they go? In luxury sedans and the pockets of a few. So who is to blame? Is it the Govt up there or the people down here who too are irresponsible and careless?
What we need is to review our democracy and ourselves. The fact is that even we actually don't have any regard for life. Tell me, just a simple instance, in how many places in India do we have fire extinguishers, or even if we do have them, how many really work? We either do not install them or we just put drums with red paint, because we too don't care. If there is an incident and some worms like us die, then we bribe someone and all will forget. It is WE who actually do not respect life not just our politicians. These wimps are only a reflection of us. We feel bad to see this gruesome picture, but it is only you and me whom we see in that distorted image. Because the Government you get is the Government you deserve.
Some say Hindus are cowards, but we dint see that during the Mumbai incident. It is not about valor or bravery, we have a lot of that. It is about attitude. Did any of us came up and sit on dharna when the bomb blasts happened. No one because people die by the scores here everyday and no one cares. We are like a colony of ants, everyone doing their job, and if a few die it doesn't matter-good riddens, there will be someone else to take their place. Today people are worried because, finally, the terrorists have hit us where it hurts "our economy". They tried too many bombs, but got no reaction. I can image their frustration, because even making bombs needs money, skill etc etc... But this time for once they have nailed us. I personally do not like Bal Thakrey, but he is the only one to retaliate in 1992, and Modi who ignored the post Godra incidents, supporting them indirectly, and I dare not say but instigating these incidents too. So are these the only people who care for our lives? We hate them we have abhorred them but looks like they are the only ones who love us, who actually think above money and politics and who have some self-dignity and respect.
So we need to change the system, but then again the bunch of our politicians are all from amongst us. So of course even if something has to change in this system, it is to these very politicians, to make the change, as they make the laws. So they are bound to protect their own interest, like all of us.
Today I hear a lot of you talking of war. But frankly that is what I dread even more than another terror attack. Have you stopped to think what will happen in case of war. For war you need a leader not a "rat" calling himself "Singh". Even if there were a war what would we do? We have more enemies inside than outside. Whom will you fight? It is not in the interest of the muslims in India to annihilate pakistan. Pakistan is their only security and hope as they have been made to fear Hindus, by many of OUR politicians themselves, so they will vehemently support Pakistan, and if I were in their place I too would have. And also attacking pakistan is not in the interest of the Indian Political system. They will never eliminate this golden goose that lays these "VOTES" for them. They need Pakistan and the terrorist threat to survive.
I believe the only thing that can help us, is to cultivate in us a respect for INDIAN life. Till each one us does not believe that my brothers life is as precious as my neighbors, we will continue to die like worms. We can start by having a military rule �\" just something different, and changing this political system. The reason I suggest military is that they are the only once who are respected today in this country, and frankly they are the only ones who have never let us down. Let us take a lesson from our history. The Kshtriyas (military) have to rule, as they are the only ones who can and should. The educated (Brahmins) should teach, preach and help the rulers but not rule themselves. The Vaisnavs and Shudras (the rest of the junta) should do their part in the society by labor and create the wealth but never venture into ruling, as it is not their job. 
If we must survive as a nation we have to experiment. As some learned man said "For forms of governance let fools contend, the one that's best governed is the best".

 

Indiscriminate Live reporting of Terror attack

Mumbai Terror attack has once again proved the senseless and brainless manner in which the Indian Media acts through its live reporting of a anti-terror operation. Outlook magazine writes about it and the need for banning live media coverage when an operation is in progress.